En saf, en duru ibadet

Stresten kafam çatlıyor, acilen internete girip halletmem gereken işler var ama girme imkanım yok, elim kolum bağlı, sinirden patlayacak gibiyim! Yine haddinden fazla iş yükledim omuzlarıma, haddinden fazla doldurdum günümü ve işte yine çırpınıyorum, neyi nerden kıssamda heryere mümkün olduğu kadar yetişsem, bütün işlerimi yetiştirsem.. ooof düşün düşün, bir çözüm bulamıyorum… - evet, kahve molası zamanı!

Teras davetkar bir edayla bana bakıyor, kırmayıp kahvemi ve çikolatalı bisküvilerimi alıp güneşli bir köşesine oturuyorum.

Güneşin ışıkları sırtımı ısıtıyor, ve sanki biraz duruluyorum, derken gözüme çiçekler ilişiyor, çiçeklerden bal toplayan arılar, „evet yazda gelmişti artık doğru ya!“

- kahvemden bir yudum alıyorum.- Bir karınca kendi kadar büyük bir ekmek kırıntısını sırtlamıs, düşe kalka aynı istikamete dogru istikrarlı bir şekilde ilerliyor. Arılar, sanki bir müzikal gösterisindeki gibi toplu bir dans koreografisi sergiliyorlar adeta çiçekten çiçeğe uçarken…

Işte o an kalbim buruklaşıyor.. içimde bir sessizlik, durgunluk.. zaman daha yavaş akıyor sanki ve bi an duruyor! - „BAZEN NE KADARDA ÖNEMSIYORUZ KENDIMIZI!!!!“ -  utanıyorum!!!

- duyularım boyut değiştiriyor sanki birden - Öylece hareketsiz otururken, zihnen beden kalıbımdan sıyrılıyorum ve kendi halimi dışardan seyretmeye başlıyorum…  

Arılar karıncalar, bir an bile durmadan, „of pof“ çekmeden, nasılda sürekli ibadet halindeler. Onlara hayatlarında pay bicilen görevi nasılda azimli bir şekilde tıkır tıkır, sakince eda ediyorlar.

Karınca kadar olamıyoruz!  

Allahın omzuma kaldıramiyacağımdan fazlasını yüklemiyeceğini idrak ediyorum yeniden. Herşeyin arkasında ilahi bir hikmet var, ben bunu nasıl unuturum?! Nasıl bu kadar uzaklaşabilirim özümden? Olayların ardındaki plana, karşılıklı etkileşimlere nasil güvensizlik beslerim? Nerede benim basiretim, sağlam duruşum?

… Kendime gelip, dalgın ve donuk bakışlarim yeniden netleştiğinde, o renk, ses, zaman, mekan kargaşası gitmis oluyor, ben ise durulmus, hafiflemis..

- nötürleşmek gerek belki böyle arada, renksizlesmek, kendini fazla ciddiye almamak, bende bu karıncalar gibi, önüne sunulan görevleri eda etmek durumunda olan dişli çarklardan biriyim sadece – hepsi bu.

Sandalyemden kalkmadan elimdeki bisküviyi ufalayarak karıncalarla paylaşıyorum, selamlaşıyoruz sanki yoldaşlarımla.. ve tekrar eve giriyorum.

Allahım bize karınca ve arı olmayı nasip et,

Yorulmadan, isyansız, molasız, en saf ibadeti nasip et   <3

Amin

25.März 2012

 'Anything under God's control is never out of control.'

Minik Songül´ün elma dram´i : )

MashALLAH demeyi unutmayalim :)

„Günaydın“-laşmadan „selam“-laşmak

Gün aydınlaşmadan, 
güneşten önce doğdum 
yeni güne.
Yarı ölü halden sıyrılarak... 
Gün henüz aydınlaşmadan..

Namaz çagırıyor, 
ALLAH çağırıyor 
- davete icabet etmeye niyet eyledim.

Gel yan yana saf tutalım seninle can kardeşim, 
dünyanın herbiryerinde nefes alan milyonlarca ALLAH askeriyle aynı yöne çevirelim 
kalbimizi, zikrimizi, fikrimizi 
ve orada, 
kabe´de selamlaşalım, kucaklaşalım... 
gün aydınlaşmadan.

15. November 2011

kimseye borçlanmadan yaşamak

19.11.11

hep tenbihlerim kendimi; 

hayatını başkalarının üzerine inşaa etme diye.. 
insan çiğ süt emmiştir, sonsuz güvensen bile, 

sırf olası bir mahçubiyeti önlemek için,

hep 
sen-tabanlı olsun projelerin, 

başkasının yardımı olmadanda ayakta kalabilsin evlerin,

bağlanma, 

sahiplenme çok,
ne de olsa gözünün deydiği herşey gibi, 

sende bugün varsın, 
yarın yok!

tasa-rim´daki incelik

Karsilastiklarimizi algilayan hislerimizdir. El, göz, kulak... – bunlar sadece mantigi oyalar, ruhu yaniltir… asil hislerimizdir varoluslara elbiselerini giydiren.. ve herkezin elbise koleksiyonunda farkli yasam tasarimlari vardir! 


- K.K. 07.07.2011 
Uyanıklığından Uyan.
http://www.youtube.com/watch?v=mOn64lM6yhA&feature=channel_video_title

Cennet´te bi arsa

Cennet´te arsamiz mi var?
bu kendimizden emin tavirlar niye?

Yasadigimiz her dakika,
bize ALLAH´tan bir hediye

Dogru yolu bulup,
bizde cennet´i hak edenlerden olalim diye...

2004

Gözlükler

Insan karsisindaki insanda bulundugunu sandigi karakter özelliklerini aslinda cogu zaman kendi icinde barindirir.

Insan kendi nasilsa karsisindakini de öyle bilir.

Bi insandaki yardimseverliligi, iyi niyetliligi veya  hos ve bilgili sohbetini sevdiginiz zaman mesela, aslinda bilinc altinda onda kendinizden birseyler buldugunuz icin ona bu yakinlgi hissetmissinizdir.

Sonucta her insan kendisine asiktir!

“Ne sacma, ben degilm!” dedigini duyar gibiyim.

Öylesin! Eger öyle degilse, kendini henüz bulamamissindir demektir bu, henüz net bir yol cizilmemistir...öyleyse pes etmeden aramaya devamJ

Nede olsa benligimizi belirlemekte özgürüz, ve özgürce, kendi istek ve arzularimiza göre belirledigimiz bu benlik (bu benlik hal ve hareketlere yansimasada, düsüncede olmasi yeterli) tam istedigimiz gibi olmasa herhalde öyle olmayi secmezdik degilmi?

Eger  bu benlik istedigimiz gibi degilse, bi yanlislik var demektir ve hemen harekete gecip, istedigimiz gibi olmaya koyulmak gerekJ

Eveeet, gelelim askaaaa..

Aska gelmek..

Ne demis Hz. Mevlana: „Asik ol asik, aski secki sende secilmis olasin!“

Kalp kalbe karsidir derler ve „insanoglu sevildigini sandigi icin asik olur“ - Alain.

Cirkinliklere degilde güzelliklere asik olmakta doganin bi kurali olduguna göre, bir insan karsisindakindede kendisinden birseyler buldugu icin ona meyil duyar dedigimize göre … 

…bence sadece iyi kalpli insanlar gercek anlamda asik olabilirler. 
Yani kendilerindede iyilikler barindirmalilar asik olmak ve bu güzellikleri karsilarindaki insanda görebilmek ve ayni zamanda ona yansitabilmek ve görülmek icin. 

Sevgi bir ilişki değildir... Sevgi bir varoluş durumudur ve bir başkasıyla hiçbir ilgisi yoktur... İnsan sevmez, insan sevgi olur... Ve tabii insan sevgi olduğu zaman sever de... Ama bu bir sonuçtur, bir yan üründür, kaynak değil... Kaynak, insanın sevgi olmasıdır...   (OSHO)

“İman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe de gerçek anlamda iman etmiş olamazsınız.” Hadis-i Şerif (Müslim, Îmân, 93)



Kendini sevmeden baskasina asik olamazsin. Bu ask bi sevgiliye duyulan ask olabilir, veya anneye babaya, peygamber efendimize (s.a.v.), veya yüce Allaha(c.c.) .

Bence icinde olmayan aski baska yerdede bulamazsin.

ASK

Ask benim icin ne demek? Ask iyimserlik, hosgörü, yardimlasmak, paylasim, ortaklasma demek.

Bencillikten sencillige dönüsüm demek.

Ask yok olduktan sonra tekrardan var olmak demek, bir olmak demek.

Önce kendini sev hayatla barisik ol ki, baskasinida sevebilesin…

Ve unutmaki eger sen senligini yanliz yasarken mutlu degilsen eger, o senlikten bi birliktelik olustugu zamanda, elini tuttugunda bir “biz” olusturdugun o kisi de, seni mutlu edemez.

Mutlulugun seni bulmasini bekleme, onu sen ara!

Mutlulugu onu aramakla yakala.

Mutuluga uzanmak onu yakalamaktir.

Herkezin kendine özgün bi gözlügü vardir kendi hayat yolunda ilerlerken gözünden hic cikarmadigi..

Insanoglu bu hayatta ne kadar darbe almis olursa olsun, yinede o icindeki cocuksu ve saf iyimserligini, ümidini asla kaybetmez. Onu gizlesede, maskelesede, korkunc bi titizlikle disa yansitmamaya calissada, bi „keske“-nin, „ah ne güzel olurdu“-nun dogurdu o Ütopya hayalinin pesinden kosar hep, bu dünyaya cocuk olarak gelen ve yasli bir cocuk olarakta dünyadan göcen aciz insanoglu.

KÜBRA K.

17.04.09