BEN BIR MADDE BAĞIMLISIYIM!

itiraf ediyorum!
ben bir madde bağımlısıyım!
bunu en çok bi ülkeden bir başka ülkeye taşınmaya kalkınca anladım...
bi bavula ne yazıkki herşey sığmıyor...
uçağa ne yazıkki herşeyi almıyorlar...

özenle seçtiğim ve içlerini özenle doldurduğum hatıra defterlerim, şiirlerim, 

psikolojik gelişme sürecimin izleri, çocukluğum, hayallerim 

- üzgünüm, sizleri burada bırakmak zorundayım!

bürokrasinin insana dikte ettigi kağıt küreğe bağlı düzenlilik - aksi taktirde çekmecelere ve rakamlara nasıl sığdırılabiliriz ve hükmedilebilirizki? - banka çıktılarım, vergi açıklamalarım, mektuplarım, cüzdanımdaki almanyadayken `ah ne çok` ihtiyaç duydugum onca kart - siz peşimi bırakmayacaksınız belkide istemesemde.. iki ülkede yasıyor olmak, her iki ülkede sorumluluklarının olması (mı) demek?!

bir türlü atmaya kıyamadıgım ve bodrumdaki dolapları zapteden senelerin ders notları, hepsininde üzerimde hakkı var, gelişmemde, değişmemde payları var, nasıl atayım? dosya dosya gururla ve ümitle biriktirdivim diplomalarım, sertifikalarım ve onlarca kopyaları 

( olası bir basvuru halinde hazır olayim diye..)

- üzgünüm, hepinizi yanımda götüremiyorum.. 

ve bi parça burukluk daha biniyor üzerime...

her birinin ayrı hatıraları olan çiçeklerim, orkidelerim, bonsai çiçegim... 

her biriniz icin aylar öncesinden yeni evimde güneş gören bir yer tasarlamıştım bile aklimda.. ama simdi evimin nerede olduğunu bile bilmiyorum 

ve size verebileceğim kendime ait bir alanım bile yok... 

bazınız terkedildiğinizi anlayıp çoktan küsmüşsünüz bile yokluğumda.. 

"ya nasip" deyip boyun eymeli belkide sizin gibi, belkide "teslimiyet" denen huzurun gerçek tadına varamamışım henüz - ne yapalim, öyleyse yanmaya devam...

annemin yıllar yılı ilk kızı için özenle derleyip topladıgı çegizim, kendi çabalarımla artırdıklarımdan aldığım tencere, tabak, çanak, takımlarım... - sizlere dairde çok hayallerim vardı... güzel pastalar kekler pisirecektim mutlu sofralar icin... 

o mutlu sofralar ertelendi, tıpkı benim gibi....

okuduğum ve okuma niyetiyle aldığım rengarenk, raf raf kitaplarım... çok uzun vaadeli hesaplar yapmamak gerekti belki öyle alman usülü... 

türk usülü kervanı yolda düzmek daha az hayal kırıklığı demekti belkide... 

yeni yeni müzik ve şan dersi almaya başlayan 

taze bir ögrencinin hevesle aldığı pianosu, gitarı - sizde öksüzsünüz artık!

dolap dolap kiyafetlerim, nede çok üstüm varmış.... nede doymaz bir nefsim! 

ne biçim bir iç kapışmasıdır bu? sizi nerede bıraksam yada nereye götürsem? yenisini almaya içim el vermiyor, ama size en çok nerede IHTIYACIM var onuda kestiremiyorum..

ihtiyaç...
maddeye ihtiyaç duymak...
aslında nede kötü bir bağımlılık!!
ne büyük bir sınav ALLAHim!

çok seyahat edenler ister istemez kendilerini daha çok sorguya çekiyorlar herhalde..

tek bir bavuldan yaşamayı öğreniyorlar.. 

aslında tek bir bavul ile yaşamanın mümkün olduğunu idrak ediyorlar..

postmodern yaşamın beraberinde getirdigi gelecege dair belirsizlikler, hızlı değişimler, yüzeysel tanışıklıklar, kısa bağlılıklar... 

bunca alternatifin altında ezilen çağımız insanının hastalığı mı KARARSIZLIK?

yoksa cesaretsiz ve nereye ait olduğunu bilmeyen kübra nın beceriksizligimi?

Aforizmalarım

"RENKSIZIM ------- Bukalemun olmaktan vazgeçmezsen, gittigin hiçbiryere değişiklik götüremezsin!" - 07.07.2012 Kübra Kücük


"Insan karşısındaki insanda bulunduğunu sandığı karakter özelliklerini aslında çoğu zaman kendi içinde barındırır." - 17.04.09

En saf, en duru ibadet

Stresten kafam çatlıyor, acilen internete girip halletmem gereken işler var ama girme imkanım yok, elim kolum bağlı, sinirden patlayacak gibiyim! Yine haddinden fazla iş yükledim omuzlarıma, haddinden fazla doldurdum günümü ve işte yine çırpınıyorum, neyi nerden kıssamda heryere mümkün olduğu kadar yetişsem, bütün işlerimi yetiştirsem.. ooof düşün düşün, bir çözüm bulamıyorum… - evet, kahve molası zamanı!

Teras davetkar bir edayla bana bakıyor, kırmayıp kahvemi ve çikolatalı bisküvilerimi alıp güneşli bir köşesine oturuyorum.

Güneşin ışıkları sırtımı ısıtıyor, ve sanki biraz duruluyorum, derken gözüme çiçekler ilişiyor, çiçeklerden bal toplayan arılar, „evet yazda gelmişti artık doğru ya!“

- kahvemden bir yudum alıyorum.- Bir karınca kendi kadar büyük bir ekmek kırıntısını sırtlamıs, düşe kalka aynı istikamete dogru istikrarlı bir şekilde ilerliyor. Arılar, sanki bir müzikal gösterisindeki gibi toplu bir dans koreografisi sergiliyorlar adeta çiçekten çiçeğe uçarken…

Işte o an kalbim buruklaşıyor.. içimde bir sessizlik, durgunluk.. zaman daha yavaş akıyor sanki ve bi an duruyor! - „BAZEN NE KADARDA ÖNEMSIYORUZ KENDIMIZI!!!!“ -  utanıyorum!!!

- duyularım boyut değiştiriyor sanki birden - Öylece hareketsiz otururken, zihnen beden kalıbımdan sıyrılıyorum ve kendi halimi dışardan seyretmeye başlıyorum…  

Arılar karıncalar, bir an bile durmadan, „of pof“ çekmeden, nasılda sürekli ibadet halindeler. Onlara hayatlarında pay bicilen görevi nasılda azimli bir şekilde tıkır tıkır, sakince eda ediyorlar.

Karınca kadar olamıyoruz!  

Allahın omzuma kaldıramiyacağımdan fazlasını yüklemiyeceğini idrak ediyorum yeniden. Herşeyin arkasında ilahi bir hikmet var, ben bunu nasıl unuturum?! Nasıl bu kadar uzaklaşabilirim özümden? Olayların ardındaki plana, karşılıklı etkileşimlere nasil güvensizlik beslerim? Nerede benim basiretim, sağlam duruşum?

… Kendime gelip, dalgın ve donuk bakışlarim yeniden netleştiğinde, o renk, ses, zaman, mekan kargaşası gitmis oluyor, ben ise durulmus, hafiflemis..

- nötürleşmek gerek belki böyle arada, renksizlesmek, kendini fazla ciddiye almamak, bende bu karıncalar gibi, önüne sunulan görevleri eda etmek durumunda olan dişli çarklardan biriyim sadece – hepsi bu.

Sandalyemden kalkmadan elimdeki bisküviyi ufalayarak karıncalarla paylaşıyorum, selamlaşıyoruz sanki yoldaşlarımla.. ve tekrar eve giriyorum.

Allahım bize karınca ve arı olmayı nasip et,

Yorulmadan, isyansız, molasız, en saf ibadeti nasip et   <3

Amin

25.März 2012

 'Anything under God's control is never out of control.'

Minik Songül´ün elma dram´i : )

MashALLAH demeyi unutmayalim :)

„Günaydın“-laşmadan „selam“-laşmak

Gün aydınlaşmadan, 
güneşten önce doğdum 
yeni güne.
Yarı ölü halden sıyrılarak... 
Gün henüz aydınlaşmadan..

Namaz çagırıyor, 
ALLAH çağırıyor 
- davete icabet etmeye niyet eyledim.

Gel yan yana saf tutalım seninle can kardeşim, 
dünyanın herbiryerinde nefes alan milyonlarca ALLAH askeriyle aynı yöne çevirelim 
kalbimizi, zikrimizi, fikrimizi 
ve orada, 
kabe´de selamlaşalım, kucaklaşalım... 
gün aydınlaşmadan.

15. November 2011

kimseye borçlanmadan yaşamak

19.11.11

hep tenbihlerim kendimi; 

hayatını başkalarının üzerine inşaa etme diye.. 
insan çiğ süt emmiştir, sonsuz güvensen bile, 

sırf olası bir mahçubiyeti önlemek için,

hep 
sen-tabanlı olsun projelerin, 

başkasının yardımı olmadanda ayakta kalabilsin evlerin,

bağlanma, 

sahiplenme çok,
ne de olsa gözünün deydiği herşey gibi, 

sende bugün varsın, 
yarın yok!

tasa-rim´daki incelik

Karsilastiklarimizi algilayan hislerimizdir. El, göz, kulak... – bunlar sadece mantigi oyalar, ruhu yaniltir… asil hislerimizdir varoluslara elbiselerini giydiren.. ve herkezin elbise koleksiyonunda farkli yasam tasarimlari vardir! 


- K.K. 07.07.2011 
Uyanıklığından Uyan.
http://www.youtube.com/watch?v=mOn64lM6yhA&feature=channel_video_title